زمین تشنه            آسمان مغرور      دیوارها به دنبال سایه    

 

                             آنجا دگر سایه ای نیست ز آن تاک بلند

 

مگر آنکه لطف پرده بدهد سایه به خاک         ورنه آن توده آتش نکند رحم به تاک               

 

تاک خشکیده کمر تا زده است                       تا که نیمی کندش زیر بساط

 

نیمه از شدت گرما کند از تن عرق                 آن عرق را که می کنند عرق

 

آنکه بی حاصل و زحمت بماند زیر بساط         خشک پی بود ولی از آب سیراب

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱ تیر ۱۳۸٥ | ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی میرزایی تشنیزی | نظرات ()