هر چه گویم از الطاف تو کم گفته ام                گر بگویم خارییم در دست تو، کم گفته ام

گر چه برم رشک از این لطف تو کم برده ام      هر چه برم فرمانی از دست تو، کم برده ام

هر چه نویسم ز این مهر تو کم بنوشته ام         هر چه نوشتم ز این عشق تو، کم نوشته ام

هر چه کنم نثار این جان تو کم کرده ام             گر چه کنم جان نثار، باز کم کاری کرده ام

گر تویی ماه در این آسمان                          من بوم آن لکه اسود در آن

گر بشوی جنگل و دشت گران                      من بوم آن بوته ی خار نهان

گر تو شوی آن گل سرخ لطیف                     من شوم آن خار ضمخت ضعیف

گر تو شوی آسمان جهان                            من بشوم لکه ابر اندر آن

گر تو شدی دریایی از زر ناب                      من شدم آن تکه مس با لعاب

 

زلال تر از پدر هم نمی توان بود..........



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱٧ امرداد ۱۳۸٥ | ۱٠:٤۱ ‎ق.ظ | نویسنده : مهدی میرزایی تشنیزی | نظرات ()